باشگاهی که بر بنیادِ اتحاد ساخته شده
ما یک باشگاه والیبال در کابل استیم — اما اگر از بازیکنانِ ما بپرسید، میگویند اینجا خانهٔ دومِ شان است. این داستانِ همان راهی است که ما را به اینجا رساند، و اینکه به چه چیزهایی باور داریم.
از یک میدانِ خاکی تا یک سالونِ پُر
اتحاد در سال ۲۰۱۶ با یک جالِ قرضی، یک توپِ کهنه، و یک مشت دوست که فقط دلِ شان بازی میخواست، آغاز شد. نه سالونی بود، نه لباس و سامانی، نه پلانی — تنها همین بازی بود و مزهٔ آن.
مردم پشتِ سرِ هم میآمدند. اول یک همسایه، بعد بچهٔ کاکایش، بعد یک کوچهٔ پوره. ما فهمیدیم که این توپ کاری را میکرد که گپها از پسِ آن برنمیآمدند: جوانانِ کاملاً مختلف را کنارِ هم میآورد و بهانهای برایشان میداد تا به یکدیگر اعتماد کنند.
پس آن را واقعی ساختیم. یک میدان پیدا کردیم، مربی آوردیم، و برای هر سنوسال تیم ساختیم. یک دهه بعد، صدها ورزشکار نشانِ اتحاد را بر سینه دارند — و هر کدامِ شان دقیقاً از همان جایی شروع کردند که شاید شما حالی آنجا استید.
0
est. Kabul
مأموریتِ ما
اینکه به هر جوانِ کابل — از راهِ بازی والیبال — جایی بدهیم که احساسِ تعلق کند، بدنی بدهیم که به آن افتخار کند، و تیمی بدهیم که همیشه پشتِ او را داشته باشد.
چشماندازِ ما
شهری که ورزش در آن به روی هر جوان باز باشد — از هر گوشه و کوچه — و جایی که اتحاد به حیثِ باشگاهی شناخته شود که هم ورزشکارانِ خوب و هم انسانهای بهتر تربیه کرد.
Abdul Ahad Rustamzada
بنیانگذار، رئیس اجرایی و سرمربی
سال تجربه در والیبال
“من اتحاد را با یک جالِ قرضی و یک امیدِ ساده شروع کردم — اینکه یک توپ میتواند جوانانِ ما را کنارِ هم بیاورد. هر روز به چشمِ خود میبینم که همین اتفاق میافتد. این باشگاه، حاصلِ عمرِ من است، و دروازهاش به روی هر طفلِ کابل باز است.”
عبدالاحد با ۲۵ سال تجربه در والیبال به حیثِ بازیکن و مربی، اتحاد را از همان میدانِ خاکیِ اول در سال ۲۰۱۶ تا باشگاهی که امروز است، رهبری کرده — و هنوز هم بیشترِ شبها خودش تمرین را پیش میبرد.
ما به چه باور داریم
چهار کلمه که واقعاً به آنها پابند استیم. آنها را در طرزِ تمرین کردن، در طرزِ بردن، و حتی در طرزِ باختنِ ما میبینید.
اتحاد
ما وقتی به هم بافته میشویم، قویتر استیم. تفاوت، قوتِ ماست، نه خطِ جداییِ ما.
نظم
سرِ وقت حاضر شو، وقتی هم که کسی نمیبیند کار کن، و به بازی احترام بگذار.
احترام
به همتیمیها، حریفان، داوران و بزرگان — همیشه، چه داخلِ میدان چه بیرونِ آن.
شادی
ما بازی میکنیم چون دوستش داریم. اگر مزهاش از بین برود، معلوم میشود که راه را گم کردهایم.
سفرِ ما تا اینجا
- ۲۰۱۶
اولین جال
یک گروه از دوستان در یک میدانِ باز در کابل شروع به بازی میکنند. اتحاد به دنیا میآید.
- ۲۰۱۸
اولین میدانِ واقعی
یک فضای سرپوشیده پیدا میکنیم و اولین تیمِ رقابتیِ مردانِ خود را ثبت میکنیم.
- ۲۰۲۰
افتتاحِ آکادمی نوجوانان
مسیرهای آموزشی برای زیرِ ۱۷ سالها و خوردسالان در سراسرِ شهر آغاز میشود.
- ۲۰۲۴
اولین جامِ قهرمانی
تیمِ مردان یک عنوانِ منطقهای را بلند میکند؛ تیمِ نوجوانان به سکوی افتخار میرسد.
- ۲۰۲۶
یک خانهٔ بزرگتر
به سالونِ ورزشیِ جدیدِ اتحاد نقلِ مکان میکنیم که جا برای بیش از ۳۰۰ ورزشکار دارد.
کسانی که پشتِ این نشان استند
مربیان و دستاندرکارانی که شبها، روزهای رخصتی و دلِ خود را وقفِ این باشگاه کردهاند.
Abdul Ahad Rustamzada
بنیانگذار، رئیس اجرایی و سرمربی
قلبِ تپندهٔ اتحاد. او باشگاه را در سال ۲۰۱۶ با یک جالِ قرضی شروع کرد و هنوز هم خودش تمرین را رهبری میکند — مربیای که باور دارد شخصیت حتی از تاکتیک هم مهمتر است.
مدیرِ آکادمی
نوجوانان و خوردسالان
تازهواردان را به بازیکن تبدیل میکند — و مطمئن میشود که هر طفل احساس کند که به اینجا تعلق دارد.
مدیرِ باشگاه
امورِ اجرایی و روابطِ اجتماعی
همان کسی که چراغها را روشن نگه میدارد، میدانها را رزرو میکند، و چرخِ تمامِ باشگاه را میچرخاند.
بیا بخشی از این داستان شو
هر باشگاهِ بزرگ در حقیقت چیزی نیست جز یک عالَم آدم که تصمیم گرفتند بیایند و پا پیش بگذارند. دلِ ما میخواهد که تو هم یکی از آنها باشی.