چېرته چې کابل
یو موټی لوبه کوي

اته څوکې، یو مرکز

زموږ نښان اته څوکیزه ګِره ستوری دی — هغه یو په بل کې نښتې هندسه چې د زاړه کابل په لرګین کنده‌کارۍ او د افغاني قالینو په نقشونو کې یې مومې. اته څوکې چې ټولې دننه، یوه زړه ته رسېږي.

موږ د دې کلب په اړه هم همداسې فکر کوو. هزاره، تاجک، پښتون، اوزبک — ځوانان چې ښايي هیڅکله سره نه وای لیدلي — همغه توپ د همغه جال له سره یو بل ته ورکوي.

کله چې لوبه روانه وي، زموږ ترمنځ هیڅ کرښه اهمیت نه لري. یوازې ټیم شته، امتیاز شته، او راتلونکی سرویس. دا د لوبې خاموشه معجزه ده، او همدا لامل دی چې موږ دا کار کوو.